Rozdział jedenasty

"Nałóg - umierasz z sekundy na 

sekundę, ale z własnej ręki."

 Jasne promienie światła wydawały się rażące jak nigdy. Wręcz ranił jego  oczy, swoją ostrością i ciągłym ćmieniem.

Zaraz... A może ono wcale nie migotało, może to jego powieki opadały, a on  usilnie próbował nie zamykać oczu?

Ostatkiem sił rozejrzał się po małym, jasnym pomieszczeniu, w którym się  znajdował. Siedział - czy może prawie leżał - na zimnej posadzce,  opierając się plecami o chłodną, pokrytą płytkami ścianę.

Wszystko było rozmyte i zniekształcone, co wcale nie pomagało mu  zorientować się gdzie jest i co tam robi. Strzępki wspomnień zaczęły  napływać do jego głowy, wywołując chwilowy brak kontaktu z otaczającą go  rzeczywistością.

- Nadal to robisz?

Przerwał spokój, któremu dotychczas towarzyszyły tylko ciche podmuchy  wiatru.

- Nadal siedzisz w narkotykach?

Dodał dla wyjaśnienia, wiedząc, że blondyn może nie domyślić się o co mu  chodziło. Popatrzył na niego uważnie.

- Nie.

- Masz i daj mi ten pieprzony towar!

Rzucił kilkoma banknotami w stronę mężczyzny, którego głowa była schowana  pod ciemnym kapturem bluzy, tak, aby nikt go nie rozpoznał. Wyrwał mu z  rąk małą foliową torebeczkę i wcisnął ją w głąb swojej kieszeni, wychodząc  z męskiej toalety.

 Dopiero po kilku minutach dotarło do niego, że siedzi w jakiejś łazience.  Wokół miejsca, w którym leżał praktycznie pół żywy, znajdowało się mnóstwo  białego proszku, a gdzieś niedaleko nawet foliowa torebka z resztkami jej  zawartości.

Powieki z każdą chwilą ciążyły mu coraz bardziej, a obraz robił się z  sekundy na sekundę mniej ostry. Mózg pracował zdecydowanie wolniej, niż  zawsze, a w głowie panował chaos i pustka jednocześnie. Świat wokół niego  wirował, mieszając mu w umyśle, a luki w pamięci doprowadzały do szału.  Był słaby. Zaczął tracić kontrolę nad swoim ciałem; wszystkie jego  kończyny wydawały się niesamowicie ciężkie, gdy próbował je podnieść. Jak  z oddali usłyszał głośne łomotanie w drzwi, które było niepokojące  zwolnione. Zupełnie jakby ktoś puścił mu film w zwolnionym tempie.

Gruby, ciężki, ale znajomy głos zaczął coś wykrzykiwać, nadal waląc w  drewniane drzwi. Odniósł wrażenie, jakby był pod wodą, słysząc strasznie  zniekształcony dźwięk w postaci czyjegoś barytonu.

- Chester, wszystko w porządku?

Zamknął oczy, próbując przypomnieć sobie skąd tak na prawdę znał ten głos.  Wiedział, że słyszał go nieraz, ale za żadne skarby nie mógł skojarzyć  osoby, do której należał.

- Chester, słyszysz mnie?!

Gwałtownie otworzył oczy, gdy odpowiedź na jego pytanie uderzyła w niego,  niczym grom z jasnego nieba. Wszystko na chwilę powróciło do normalności;  ostry obraz, zero dziwnego spowolnienia, żadnego rażącego światła.

Mike!

Był w domu Mike'a; w jego łazience!

- Wszystko gra!

Odkrzyknął szybko, czując jak chwilowy zastrzyk adrenaliny znika i  ponownie traci kontrolę, zarówno jak i nad swoim ciałem i nad całą tą  sytuacją.

 Co się do cholery wydarzyło?

Patrzył na pół-Japończyka wyczekująco, jednocześnie nieświadomie bawiąc  się swoimi, na czarno pomalowanymi paznokciami. Czekał wystarczająco  długo; ponad rok odkąd powstało Hybrid Theory i nie miał zamiaru zwlekać  ani chwili dłużej. Musiał znać odpowiedź. Przygryzł swoją dolną wargę, nie  mogąc znieść tej ciszy i każdej sekundy, która wydawała się trwać  wieczność. Emocje wręcz w nim buzowały. Trema, zdenerwowanie, zirytowanie,  obawa, radość i niepewność. Wszystkie te odczucia tworzyły mieszankę  wybuchową, nad którą on powoli tracił kontrolę.

- Mamy ten kontakt, chłopaki! Mamy go!

Przeanalizował szybko słowa dwudziestodwulatka i zanim zdążył pomyśleć, z  szaleńczym uśmiechem wskoczył na plecy Shinody, obejmując go jedną ręką od  tyłu za szyję i oplątując swoje nogi wokół jego pasa. Drugą, wolną dłonią  zmierzwił jego czarne włosy, krzycząc z radości.

- No dalej, Spike! Będziemy gwiazdami rock'a, musimy jakoś wyglądać!

Wykrzyknął podekscytowany, przeglądając farby do włosów w poszukiwaniu  jakiegoś idealnego koloru, jednocześnie z zadowoleniem patrząc na, dopiero  co przekute uszy mężczyzny. Próbował zignorować sceptyczne spojrzenia  posyłane w jego stronę, gdy to co chwilę wskazywał swoim palcem na nowo  znaleziony, ciekawy odcień.

Przekroczyli próg klubu z uśmiechem i przeczuciem, że nic nie zrujnuje  im  tej nocy. Nie obchodziły ich nawet głupie żarty ze strony reszty zespołu  na temat niebieskich włosów Mike'a  i jego kolczyków w uszach, czy też na  temat nowego nabytku Chester'a w postaci kolczyka na środku dolnej wargi.  Liczyło się tylko to, że w końcu im się udało. Osiągnęli coś, dostali  kontrakt - a to był dopiero początek ich nowego rozdziału, w księdze  nazywanej życiem.

Przechylił kieliszek, jednym sprawnym ruchem, wypijając jego gorzką  zawartość. Z głośnym jękiem pozwolił swojej głowie opaść na blat baru. Był  w cholernym błędzie sądząc, że nic nie zepsuje mu tego wieczoru. Nie wziął  pod uwagę swojej żony. Czy może raczej byłej żony...

Wsadził dłoń do kieszeni, upewniając się czy jej zawartość nadal tam jest.

Uśmiechnął się gorzko, wyczuwając miedzy palcami śliską teksturę foliowej  torebeczki.

 Jego serce biło znacznie szybciej niż normalnie. Miał wrażenie, że  wyskoczy mu zaraz z piersi, co było absurdalne biorąc pod uwagę zachowanie  jego mózgu, który pracował zdecydowanie za wolno. Bicie jego serca powinno  przecież zwalniać, zanikać, a nie przyśpieszać. Dodatkowo tracił kontrolę  nad swoim ciałem - nie odczuwał prawie nic. Sam już nie miał pojęcia co  się z nim dzieje. Miał głupie wrażenie, że ciało leżące na chłodnej  posadzce, wcale nie należało do niego. Zupełnie jakby siedział obok,  widział je, ale nie mógł nic z nim zrobić.

Uśmiechnął się gorzko, przeklinając swoją głupotę.

Stary nałóg powrócił i nie zamierzał tym razem tak łatwo odpuścić. Tym  razem próbował go zniszczyć, dokończyć to co zaczął nie tak dawno temu.  Definitywnie.

Tylko jakim cudem znalazł się w tej cholernej łazience i w tym cholernym  domu?

Uśmiechnął się, gdy słodki głos przyjaciela dopłynął do jego uszu, a  ciepłe ręce, pomogły mu usiąść w normalnej pozycji, odciągając go od baru  i kieliszka z wódką, który stał przed nim na blacie.

- Mikey!

Przesadnie przyciągnął jego imię, wiedząc doskonale, że jedyne co drugi  mężczyzna może usłyszeć to pijacki bełkot. Zarzucił swoje ręce na szyję  pół-Japończyka, przenosząc cały swój ciężar ciała z krzesła na niego.  Schował swoją twarz w zagięciu jego szyi, mamrocząc coś o tym, że miło go  widzieć, jednocześnie otulając to miejsce ciepłym oddechem i wdychając  słodką woń jego perfum i karmelowej skóry.

- Idziemy do domu, Chaz. Jesteś pijany.

Objął swojego przyjaciela jedną ręką w pasie, a drugą chwycił jego  bezwładnie zwisającą dłoń i przerzucił ją przez swoje ramię, upewniając  się, że cały ciężar ciała Chester’a spoczywa na jego boku. Ruszył do  wyjścia wraz z ledwo kontaktującym blondynem tuż obok. Podmuch świeżego  powietrza uderzył w nich niczym wzburzona fala, gdy w końcu po  przedostaniu się przez zatłoczony klub znaleźli się na zewnątrz. Wolnymi  krokami zaczęli kierować się w stronę ulicy, na której mieszkał Mike.

- Wiesz...

Zaczął dwudziestotrzylatek, przykładając czoło do skroni drugiego  mężczyzny, zmuszając go tym samym  do chwilowego zatrzymania się.

- Gdybym był dziewczyną...

Zapowietrzył się, sprawiając, że śmieszny dźwięk wydobył się z jego  gardła.

- ...to bym walczył z Anną o Ciebie.

Dokończył, całkiem nieświadomie i delikatnie smyrając swoim nosem jego  policzek, który był przyjemnie ciepły i pachnący. Piżmowa woń unosiła się  wokół niego, wywołując dziwny, ale przyjemny uścisk w dole brzucha.

Pół-Japończyk nic nie odpowiedział, jedynie pocałował dwudziestotrzylatka  w czubek głowy, a następnie ponownie ruszył przed siebie, holując swojego  przyjaciela. Przeczuwał, że to będzie długa droga do domu.

- Dobrze się czujesz, Chazy? Jesteś strasznie blady.

Spojrzał nieprzytomnym wzrokiem na wpół niebieskowłosego  dwudziestodwulatka, a następnie wstał, czy raczej podniósł się łóżka, na  którym leżał i zataczając się ruszył w kierunku łazienki. Głupi uśmieszek  pojawił się na jego ustach, gdy pod opuszkami palców wyczuł torebeczkę,  wciśniętą w głąb swojej kieszeni.

- Chester, gdzie idziesz?!

- Do łazienki, źle się czuję.

Wymamrotał nieprzytomnie i bez słowa zatrzasnął za sobą drzwi. Miał jeden  konkretny cel, więc nawet nie zawracał sobie głowy przekręceniem zamka;  jak najszybciej chciał zapomnieć.

 Stary, kochany Michael. Któż by inny? Teraz pewnie ten sam człowiek,  znajdujący się po drugiej stronie drzwi, nie zdawał sobie nawet sprawy z  tego, że on leży tam, odlatują z powodu własnej głupoty. Z przedawkowania.

 Wszystko wokół niego zaczęło obracać się w mrok; ciemna otchłań powoli  zasłaniała mu widok. Jak przez mgłę widział otwierające się drzwi i  sylwetkę w nich stojącą. Jego powieki opadły na moment, przysłaniając mu  widok. Kiedy ponownie je uchylił, widział pochylającą się głowę mężczyzny  i jego twarz. W jednej chwili stał w drzwiach, a w drugiej był już przy  nim; w normalnych okolicznościach zastanawiałby się czy to Mike był taki  szybki, czy to on na dłuższe chwile tracił kontakt z rzeczywistością.  Jednak tego nie zrobił, bo mózg odmówił mu posłuszeństwa.

- Coś Ty narobił, Chester?! Nie zamykaj oczu, słyszysz?! Zostań tu ze mną!

Ponownie to dziwne odczucie zwolnionego filmu. Każdy wyraz był  przeciągnięty, a jego wydźwięk zniekształcony. Do tego te irytujące  mroczki przed oczami.

Uśmiechnął się, widząc jak przez mgłę strach, panikę, przejęcie, błaganie  i troskę w oczach przyjaciela. Wiedział, że przynajmniej jedna osoba się o  niego martwiła i to właśnie z tą myślą oddał się zmęczeniu oraz senności,  które towarzyszyły mu od samego początku. Ciemna otchłań go pochłonęła.  Potem nie było już nic.

 W długim, białym korytarzu panowała cisza. W powietrzu unosił się  specyficzny zapach, który każdego człowieka przyprawiał o skurcz brzucha.  Szpital. Chyba nikt nie lubił przebywać w tym miejscu, czy to dobrowolnie  czy też z przymuszonej woli.

Spojrzenia całej czwórki spoczywały na sylwetce ciemnowłosego mężczyzny,  który znajdował się w pomieszczeniu obok; to dzięki szklanej szybie  widzieli dokładnie wszystko co miało tam miejsce. Pół-Japończyk na wpół  siedział na krześle, a na wpół leżał na brzegu szpitalnego łóżka,  trzymając w swoich dłoniach, pod swoją głową, drobną dłoń Chetser'a, która  była nienaturalnie chłodna.

- Musimy go stamtąd wyciągnąć. Spójrzcie tylko na niego! Nie spał przez  całą noc, a teraz zasypia na siedząco.

Zachrypnięty głos Rob'a rozniósł się echem po korytarzu, przerywając  panującą tam ciszę.

Brad oderwał wzrok od sylwetki swojego śpiącego przyjaciela i przeniósł go  na młodszego od siebie mężczyznę. Spojrzał na niego zmęczonym wzrokiem.  Był padnięty i ledwo trzymał się na nogach, a do tego męczył go okropny  ból głowy. Mimo, że tkwili tam jedynie kilka godzin, to i tak czuli się  jakby co najmniej nie spali przez trzy noce z rzędu.

Mike natomiast tkwił przy łóżku blondyna praktycznie cały dzień, nie  opuszczając przyjaciela nawet na chwilę.  Od momentu, gdy tu trafił, czyli  coś koło północy, aż do teraz – do późnego wieczora.

- Myślisz, że nie próbowałem? Jest uparty jak osioł.

Mruknął w odpowiedzi i ponownie spojrzał na czuwającego Michael'a. Górne  partie ciała delikatnie unosiły się z każdym oddechem, synchronizując się  z ruchami klatki piersiowej blondyna. Na jego bladej twarzy malował się  spokój, co było całkowitym przeciwieństwem tego, co czuli oni wszyscy.  Byli bardziej niż niespokojni - wręcz przerażeni, jednak każdy z nich  próbował zachować pokerową twarz, nie dając tego po sobie poznać.

- Co się tak właściwie stało?

Brad westchnął, odrywając się od ściany, przy której stał i usiadł na  krześle tuż obok Phoenix'a, który zadając to pytanie odezwał się po raz  pierwszy od dłuższego czasu.

- Sam nie wiem, Dave. Mike zadzwonił do mnie po południu, przerażony i  spanikowany, mówiąc, że Chester leży w szpitalu. Zadzwoniłem do Was i  przyjechałem tu najszybciej jak potrafiłem. Kiedy próbowałem z nim  porozmawiać, on powtarzał tylko w kółko, że Chaz go okłamał i że nie chce  go stracić. Od dawna nie widziałem go w takim stanie.

Mimowolnie posłał zmartwione spojrzenie przez szybę w stronę pomieszczenia  naprzeciwko. Widok Pół-Japończyka w takim stanie był na prawdę czymś  rzadkim, dlatego martwił się podwójnie, będąc pewnym, że całkiem niedawno  widział mokre ślady łez na jego policzkach.

 Mało co pamiętał z tego feralnego dnia. Do jego głowy docierały jedynie  strzępki wspomnień z minionej nocy. Podpisanie kontraktu, świętowanie w  jakimś klubie, potem przybycie chłopaków, głupie teksty i żarty na temat  ich wyglądu, potem kolejne litry alkoholu i urwany film. Nie zauważył jak  obydwoje zniknęli, nie wiedział jak znalazł się w swoim domu i w swoim  łóżku. Miał też gdzieś dzwoniący telefon, bo wszystko wokół niego wirowało  tak strasznie, że jedyne, na co miał ochotę, to sen. Dopiero kolejny  telefon po południu go obudził. Telefon od Mike'a dotyczący Chester'a.

- Myślicie, że to coś poważnego?

- Oby nie, Joe.

Mężczyzna z burzą loków na głowie, za wszelką cenę próbował ukryć  niepewność i drżenie w swoim głosie, ale nie potrafił. Miał dziwne  przeczucie, że to było zdecydowanie coś poważniejszego niż jakieś  zatrucie, bądź coś w tym rodzaju. Wolał jednak być dobrej myśli, dlatego  zdawał sobie sprawę z tego, że musi być silny za nich wszystkich - nie  wiadomo jak idiotycznie by to nie brzmiało, wiedział, że musi.

 W samochodzie panowała napięta atmosfera. Pół-Japończyk skoncentrowany  wpatrywał się w drogę, a blondyn siedzący na miejscu pasażera spał  zmęczony ostatnimi wydarzeniami i swoimi przemyśleniami.

 Co mu strzeliło właściwie do głowy, żeby kupić ten towar, zamknąć się w  łazience i wciągnąć kreskę, czy trzy, ryzykując tym swoje życie? Był  idiotą biorąc niesprawdzony towar, od nieznanego mu dilera. Jednak to nie  to najbardziej go martwiło. Najgorzej czuł się z myślą, że wszystko  układało się przecież tak wspaniale; po roku ciężkiej pracy, po roku  mieszkania u Mike'a, w końcu dostali kontrakt. Coś zaczęło się dziać! A on?  On to wszystko spieprzył swoim wybrykiem. Przez kogo? Przez Sam - swoją  żonę. Czemu? Odeszła od niego tamtego dnia.

 Sądził, że wszystko się ułożyło między nimi po tej kolacji. Był wtedy  zły, czuł się zraniony i sądził, że przez to zniszczy doszczętnie swoje  małżeństwo - jak bardzo się jednak mylił. Nawet nie wiedział, jak i kiedy  znaleźli się w męskiej toalecie uprawiając seks. To i przeprosiny  wystarczyły, by zadowolić Sam i w jakimś tam stopniu także i jego.

Pamiętał jeszcze jak potem, tego samego dnia tłumaczył się jak idiota  przed Mike’iem ze swojego zachowania. Teoretycznie powiedział mu prawdę.  Wytłumaczył, że poczuł się zraniony i przestraszony tym, że Anna zacznie  być dla niego ważniejsza niż zespół. Jednak niestety to było tylko  teoretycznie; Jeśli miałby być całkowicie szczery, powiedziałby mu, że  poczuł się zazdrosny, zraniony, zdradzony i przestraszony tym, że ona  zacznie liczyć się dla niego bardziej, niż on - jego przyjaciel. Mężczyzna  kupił tą historyjkę i obiecał, że nic, nigdy nie będzie dla niego  ważniejsze od ich zespołu.

Bennington długo jeszcze potem myślał o całym tym zajściu i swoich  uczuciach, ale nie doszedł do żadnego sensownego wniosku; martwiło go  tylko coraz to większe odczucie zazdrości i złości, gdy widywał ich razem.

 Odchrząknął, otwierając oczy. Przetarł swoją twarz dłońmi i przyjrzał  się widokowi za oknem. Wypisali go ze szpitala, po zaledwie drugim dniu i  powinien jechać do domu, jednak ulice wydawały się dziwnie nieznajome.

- Gdzie my jedziemy?

Zapytał lekko spanikowany. Sam nie wiedział skąd pojawiło się to nagłe  odczucie strachu. Cichy głosik w jego głowie mu po prostu podpowiadał, że  coś było nie tak. Rozejrzał się po samochodzie w poszukiwaniu jakiejś  wskazówki. Zmarszczył brwi, gdy zauważył swoją torbę na tylnym siedzeniu  samochodu.  Pochylił się w jej kierunku i szybko ją otworzył w panice  wyrzucając z niej swoje części garderoby.

- Co to jest, Mike?!

Wykrzyknął trzymając w dłoni jedną ze swoich koszulek i machając nią przed  swoją twarzą. Kiedy nie dostał żadnej odpowiedzi, zdenerwowany odrzucił ją  do tyłu i spojrzał z czystą histerią na swojego przyjaciela, który ze  stoickim spokojem prowadził samochód.

- Odpowiedz, do cholery!

Zażądał, czy raczej poprosił donośniejszym tonem - sądząc po błagalnej  nucie w jego głosie. Nienawidził, gdy ktoś go ignorował i milczał jak  gdyby nigdy nic. 

- Okłamałeś mnie, Chester.

Jego głos był opanowany, cichy, jednak także przepełniony żalem, bólem i  smutkiem. Było w nim tak wiele emocji, jednak mimo to pozostawał spokojny,  podczas, gdy drugi mężczyzna tkwił w czystym przerażeniu i agonii.

- Gdzie jedziemy?!

Zapytał ponownie, czy może wykrzyczał histerycznie, żądając odpowiedzi.  Nie prosił przecież o wiele; najzwyczajniej w świecie chciał dostać prostą  odpowiedź, na proste, pieprzone pytanie.

- Jedziemy do kliniki.

- My?

- Ty, Chester. Idziesz na odwyk.

Otworzył usta, gdy cały sens tych wszystkich słów do niego dotarł.

Chciał go odesłać do jakiejś kliniki? Teraz?! Gdy dostali kontrakt? Gdy  wszystko było dobrze?

- Nie jestem żadnym narkomanem!

Patrzył z niedowierzaniem na spokojną twarz dwudziestodwulatka. Jak on  mógł? Już nie chodziło o to, że uważał go za jakiegoś ćpuna – bo w końcu  wciągnął kilka kresek kokainy, ryzykując tym swoje życie – ale chodziło o  to, że robił to akurat w takim momencie; w przełomowym momencie, który  miał zadecydować o ich karierze!

- Czemu mi to robisz, Mike?! Chcesz się mnie pozbyć z zespołu, tak? Chcesz  zgarnąć wszystko dla siebie?!

Nie panował nad słowami, które wydobywały się z jego ust. Wiedział  doskonale, że to nie była prawda, wiedział, że wcale tak nie myślał; on  próbował tylko zmusić swojego przyjaciela do jakiejkolwiek reakcji. Co  dostał w odpowiedzi? Nic.

- ODPOWIEDZ!

- Robię to dla Twojego dobra, Chester. Zrozum, że nie chcę Cię stracić,  nie chcę mieć Cię martwego! Chcę Cię żywego i zdrowego.

Zatrzymał samochód na małym parkingu, nie daleko kliniki, zgasił silnik i  spojrzał na blondyna smutnym spojrzeniem. Wiedział, że wszystkie słowa,  które padły z ust Bennington'a nie były prawdą; wiedział, że nie chciał,  jednak mimo to lekko go zranił.

- Kłamiesz!

- Che...

- KŁAMIESZ!

Pół-Japończyk westchnął głośno, próbując uspokoić nerwy, które zaczęły  powoli przejmować kontrolę nad jego stoickim spokojem. Wiedział, że  kłótnia do niczego nie doprowadzi. Wiedział; aż za dobrze. Już raz  doprowadził do tragedii po przez bezsensowne krzyki i szarpaninę i nie  chciał popełnić tego samego błędu po raz drugi.

- Zrób to dla siebie, dla zespołu, dla nas. Dla mnie.

Blondyn zamilkł, przygryzając drżącą wargę. Czuł smak metalu w ustach. Sam  jednak nie wiedział czy był to kolczyk, czy też krew. Zamknął oczy,  zaciskając pięści. Odwrócił się, sięgnął po torbę i po porozrzucane  ubrania, które szybko wrzucił do środka. Zasunął w nerwach zamek, o mało  go nie urywając. Złość nadal w nim buzowała.

- Nienawidzę Cię.

Wysyczał, otwierając drzwi od samochodu i z niego wysiadając. Niemal od  razu zatrzasnął je z głośnym hukiem. Pół-Japończyk był zbyt zszokowany by  coś odpowiedzieć i jakoś zareagować. Chester nie żartował. Ten chłodny ton  głosu...

 Zacisnął swoje dłonie mocniej na kierownicy i patrzył jak jego  przyjaciel znika za drzwiami klinki. Zwolnił uścisk, tylko po to, by po  chwili uderzyć w kierownicę pięściami i wywołać głośny hałas klaksonem samochodowym.

 Nie tak to sobie wyobrażał.